Güneşin doğuşu, zamanın düzenli akışının kısa süre sonra bozulacağını hissettirir. Yaklaşan bir felaketin işareti gibi, saatler geri saymaktan çok takılıp kalmış gibidir; her an tekrar eder, her saniye uzar. Gökyüzü kararıp açılır, sisli bir çocuk parkında boş bir salıncak ileri geri hareket eder — sanki görünmeyen biri hâlâ oradaymış gibi. Ardından gökyüzünü kırmızıya boyayan uğursuz bir ay belirir; bu doğaüstü olay, zamanın kırılmasının ilk tetikleyicisidir. Bilimsel bir deney sonucu açılan mikroskobik bir yarık, zamanın iç içe geçmesine ve geçmiş, şimdi, gelecek arasındaki çizgilerin silinmesine neden olur. İnsanlar kaybolmadan önce kendi gölgelerini, hatta gelecekteki hâllerini görmeye başlar. Kimileri aynı günü tekrar tekrar yaşarken, kimileri hiç yaşanmamış bir anının içine düşer. “Zaman kırıldığında, gerçeklik de düşer.”